عیب ما ، در بی وفایی ، مدعی را گو : مکن

ناله های زار او در گوش گل چون باد بود

گفتمش : نشنید گل ، بیهوده می نالی چرا؟

گفت : ما را از ازل ، با گل چنین میعاد بود

هر کجا با هر که بنشستیم ، او در یاد بود

جام می چونت بدست افتد ، بنوش و غم مخور

خوش سرود مجلس جم ، هر چه باداباد بود