چوشهد شکرین از غنچه ریزد

مدام ازجام چشمت می بنوشم

ازآن جامی که خوردم ازلبانت

زشادی در فراسوی خروشم

به تن پیراهن ازرق بپوشم

بریدم بعد ازاین ازغیر جانان

که دایم با نی و بامی بجوشم