که دایم با نی و بامی بجوشم

چوشهد شکرین از غنچه ریزد

به تن پیراهن ازرق بپوشم

بریدم بعد ازاین ازغیر جانان

بلای عشق راجان مبتلا شد

چوحامل شد امانت ازسروشم

دلت الیار! اگر بیگانه می بود