هزاران دل ببستی تو، به هر تاری زگیسویت

گشودی چشمه ی عشقی، به زیر طاق ابرویت

هزارم کردی ای جانان، به باغی پرگل ازرویت

چه دلها بردی ازدامن، به عرش عرصه هستی

جهانی واله آمد از، کمالاتی که می بخشی

چه جانهایی بپروردی، به آب جودی از جویت

به هر لفظی برم نامت، به وجد آرد دل عالم