می کند ازتن خود، خرقه ی چرکین گمان

هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد

بار عشق ار بنهی گرده ی الیار، برد

طاقتش طاق شود گر ببرد فیل دمان