هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

سر به قربانگهت آرم؛ بهلم شور جهان

چشم دل بر لبه ی تیغ حیات آور توست

که برآیی ندهی از دم آن، بر وی امان

بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد

می کند ازتن خود، خرقه ی چرکین گمان