که برآیی ندهی از دم آن، بر وی امان

کرده ام نذر اگر آیی به سر کوی دلم

سر به قربانگهت آرم؛ بهلم شور جهان

چشم دل بر لبه ی تیغ حیات آور توست

هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد