برده دندانش فرو اندر جگر در جان من

تامزین سازد اندر چشم دل، ایوان غم

هان! بسابد جان و ایمان را بسی ابلیس دون

گه به سوهان هوا وگاه با سوهان غم

من برآنم تا کنم از ریشه این دندان غم

من به دست آرم یلی از عشق دلبردر دلم

تا برون سازد ز دل، اوهام سرگردان غم