من برآنم تا کنم از ریشه این دندان غم

هان! بسابد جان و ایمان را بسی ابلیس دون

گه به سوهان هوا وگاه با سوهان غم

برده دندانش فرو اندر جگر در جان من

من به دست آرم یلی از عشق دلبردر دلم

تا برون سازد ز دل، اوهام سرگردان غم

گر ببندی دل بدین دنیا، مشو آسوده از