طبیبی باید این دل را؛ طبیبی چون تو حاذق

زخوناب دلم پر کرده جامش را شقایق

از آن روزی که چشمم را گشودی بر حقایق

دلم افتاده ی درد است و درمانی ندارد

چکاندی ژاله از عشقت چو بر دامان جانم

دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من