به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

طبیبی باید این دل را؛ طبیبی چون تو حاذق

چکاندی ژاله از عشقت چو بر دامان جانم

دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق