به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران

که تا بر جذبه ی عشقش، نباشد چیزی عایق