که تا بر جذبه ی عشقش، نباشد چیزی عایق

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران

مرا محراب خون باید که بر پیشانی خلق

زدش مهر شرافت را ز رنگ خون عاشق

تو هم با کشتی خون می رسی بر کوی جانان