مرا محراب خون باید که بر پیشانی خلق

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران

که تا بر جذبه ی عشقش، نباشد چیزی عایق

زدش مهر شرافت را ز رنگ خون عاشق

تو هم با کشتی خون می رسی بر کوی جانان

دهی الیار! اگر بر خنجرش دست موافق