به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

چکاندی ژاله از عشقت چو بر دامان جانم

دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران