بیهوده برده ای زفلک، طرح حیلتی

در دور روزگار به پندار خود مپیچ

بگشا دریچه ای به جهان حقیقتی

عمری به کار خود شده ای غافل از خدا

نگشاید این فلک گرهی را که خود ببست

هرگز مکن به غمزه ی چشمش، عنایتی

آخر ستاند آنچه به دستت سپرده است