هرگز مکن به غمزه ی چشمش، عنایتی

عمری به کار خود شده ای غافل از خدا

بیهوده برده ای زفلک، طرح حیلتی

نگشاید این فلک گرهی را که خود ببست

آخر ستاند آنچه به دستت سپرده است

بی پرده گویمت؛ به چه خواری و ذلتی

آراید این عروس جهان چهره های خود