آراید این عروس جهان چهره های خود

هرگز مکن به غمزه ی چشمش، عنایتی

آخر ستاند آنچه به دستت سپرده است

بی پرده گویمت؛ به چه خواری و ذلتی

بر دام خود کشد به چه نازی و غیرتی

ای دل زبی وفایی دنیا و عشوه اش

جان بر حذر بدار و ببر جام عبرتی