ای دل زبی وفایی دنیا و عشوه اش

بی پرده گویمت؛ به چه خواری و ذلتی

آراید این عروس جهان چهره های خود

بر دام خود کشد به چه نازی و غیرتی

جان بر حذر بدار و ببر جام عبرتی

آلوده شد هر آنکه به سیم و زر جهان

آویزد از خیام دلش، زیب وزینتی