آخر ستاند آنچه به دستت سپرده است

بیهوده برده ای زفلک، طرح حیلتی

نگشاید این فلک گرهی را که خود ببست

هرگز مکن به غمزه ی چشمش، عنایتی

بی پرده گویمت؛ به چه خواری و ذلتی

آراید این عروس جهان چهره های خود

بر دام خود کشد به چه نازی و غیرتی