مهرت آرد بر دلم ایمان و عشقی بی بدیل

عمری اندر مکتب مهرت تعلم کرده است

هر گلستانی مزین با فروغ روی توست

بلبل جانم تو را در گل تجسم کرده است

گه فراقت خاطرم را در تا لم کرده است

برزبان نایدگهی حرف دل اندر قاب لفظ

دل هم آن را با زبان نی تکلم کرده است