براین شکارش عالمی، با جان گواه آمد شبی

دل در فراقش غافل وعصیانگری بیگانه بود

از آن خم ابروی او، دل سر به راه آمد شبی

برگاه نخچیر دلم، آمد خدنگی زد بر او

من غرق گرداب گنه بودم گرفت او دست جان

شستم به آب عشق خود، جان بی گناه آمد شبی

سودائی آمد سر تو را، الیار! ازآن پیمانه اش