برق شبگیر آورد بر پرده ی ایوار دل

بلبلان با ساز باران می سرایند عاشقی

پر گشاید سوی بستان، بهر گلها، سار دل

رشته پیوند خاک وآسمان است این گهر

وه! چه زیبایی توباران! می نوازی هر دری

سهم هر دل را زشادی می نهی بر دار دل

مرهمی از رنگ عشق و رونق باغ امید