مرهمی از رنگ عشق و رونق باغ امید

برق شبگیر آورد بر پرده ی ایوار دل

وه! چه زیبایی توباران! می نوازی هر دری

سهم هر دل را زشادی می نهی بر دار دل

می نهی با دست مهرت بر سر افگار دل

گل می آرایی و بستان پروری با آب جان

می دوانی خون به رگهای درون نار دل