تا به دست آری دلم را از دل آوار غم

می نهی با دست مهرت بر سر افگار دل

گل می آرایی و بستان پروری با آب جان

می دوانی خون به رگهای درون نار دل

می گشایی روزنی از عشق، در آوار دل

جامه ای از سبزه دوزی بر تن خاک سیه

همچو سوزن می کنی از ریشه در من خار دل