می گشایی روزنی از عشق، در آوار دل

گل می آرایی و بستان پروری با آب جان

می دوانی خون به رگهای درون نار دل

تا به دست آری دلم را از دل آوار غم

جامه ای از سبزه دوزی بر تن خاک سیه

همچو سوزن می کنی از ریشه در من خار دل

بستر عشق آوری اندر طبیعت تا از آن