بستر عشق آوری اندر طبیعت تا از آن

می گشایی روزنی از عشق، در آوار دل

جامه ای از سبزه دوزی بر تن خاک سیه

همچو سوزن می کنی از ریشه در من خار دل

روشنایی آوری بر دیده ی بیمار دل

اشک شوق آسمانی؛ می دمی اندر زمین

تا که گل کارد به راه جلوه ی دیدار دل