هرکه را دارد به سر اندیشه ی پیکار دل

اشک شوق آسمانی؛ می دمی اندر زمین

تا که گل کارد به راه جلوه ی دیدار دل

همچو پیکانی؛ زبالا می شکافی فرق سر

زیر باران می رود الیار اگر خواهد از او

شوید اندر جان، غبار شیشه ی غم بار دل