کهنه زخمی دارد اندر دل ز بیداد و تباهی

جان بر افشانم نگارا ! پیش پایت گر بیایی

تا بود کاین مشکل از تاریخ انسان برگشایی

مرهمی ازدرد عشقت! تا دلش درمان نمایی

هر شبی در حسرت ماه جمالت، جان بسوزد

منتظر! تا کی بر آیی؛ پشت ابری؛ هرکجایی