منتظر! تا کی بر آیی؛ پشت ابری؛ هرکجایی

کهنه زخمی دارد اندر دل ز بیداد و تباهی

مرهمی ازدرد عشقت! تا دلش درمان نمایی

هر شبی در حسرت ماه جمالت، جان بسوزد

پایدت چشمان جانم در دل چشم انتظاران

در دل هر رهروی یا هر یتیم و بی نوایی

درد ظلمت را تو نوری؛ ناجی صاحب شعوری