در محفل انسش زتجلای معانی

انگشت تعجب به لبش تار نهاده

خشکانده درونم علف هرز شقاوت

آتش به دل هر چه بود خار نهاده

اندیشه ی نو بر کف حضار نهاده

زاین فکرت نیکو که عمل زاده ی آن بود

تاجی به سرم از زر ایثار نهاده