قطره بالد به خود اندر گذر از ابر کبودی

آتشی گر به خود از آتش ایمان تو بیند

نم امید تراود به دلم از در شوقت

گر نشانی زگل اندر مه آبان تو بیند

گر خودش را گهری از کف عمان تو بیند

خسته جانی نشود منتظر بستر مرگش

شیشه ای پر اگر از شربت درمان تو بیند