به ساز تار مویش جان برفت و بی سر آمد

مرا دیگر چه حاجت بر تمنایی ز اغیار

چرا کاندر قیاسش غیر جانان اصغر آمد

به هر جا بنگرم اندر نگاهم جلوه ی اوست

دلم را در خیام جلوه های ماه رویش

شن کویش به هر گامی به پا چون گوهرآمد

ندیدم گلشنی را بهتر از گلزار جانان