کن حفاظت از گل امید اندر سینه ات

پیکر ظلم و ستم را پای در زل دیده ام

گر چه در ظاهر ستم پا شد به دنیا بذرخود

درنهایت ظالمان را آسمان جل دیده ام

دشمن گل را در این دنیا بسی خل دیده ام

بردر کاخ بهاران خیمه زن الیار! تو

چون زمستان را به شوکت، گرد کاکل دیده ام