ز تیغ صحبت دلبر چو لب گشود انگار

به ساغری دل خشکیده ام به بار آمد

دهید مژده به یاران که دل بیارایند

که بوی مقدم آن ماه گلعذار آمد

به گردنم دو لب تیغ ذوالفقار آمد

رهد ز تابش دوزخ به دور چرخ قضا

هر آنکه بر سر او سایه ی نگار آمد