مرا نظر نبازد به مهتران واهی

گسست بند تن را، به سوی او روان شد

هوار از او برآمد که دلبران! بدانید

گزیده ام مهی را که مهتر مهان شد

رسیده ام به یاری که ساقی روان شد

هر آنکه چشمش افتاد به ساحتی می آلود

چه چاره! کاو شکاری به ناوک کمان شد