این جهان عشوه در آورد وکلاهم بربود

جان خود از لب این ورطه رها می جویم

خسته از توسنی نفسم و تزویر و ریا

از فضای دم جانانه هوا می جویم

ای عجب! اینکه ز مکار وفا می جویم

تا دل از هرزگی آرم به ره عشق وکمال

روشنایی ز تفاسیر صفا می جویم