رنگ رخسار دل از رنگ خیال تو بود

وه! که روبند گل از شرم جمال تو بود

گل به اذن تو هویدا شد و آن پرده درید

چون بدانست جمالش ز جمال تو بود

ساز و هر نغمه ی بلبل، ز هوای کرمت