چون بدانست جمالش ز جمال تو بود

وه! که روبند گل از شرم جمال تو بود

رنگ رخسار دل از رنگ خیال تو بود

گل به اذن تو هویدا شد و آن پرده درید

ساز و هر نغمه ی بلبل، ز هوای کرمت

برسر شاخ گل اندر پی خال تو بود

این شمایل که دل از عالم والا بگرفت