برسر شاخ گل اندر پی خال تو بود

گل به اذن تو هویدا شد و آن پرده درید

چون بدانست جمالش ز جمال تو بود

ساز و هر نغمه ی بلبل، ز هوای کرمت

این شمایل که دل از عالم والا بگرفت

گوهری بی بدل از حقه ی مال تو بود

رستم جانم اگر هیبت مردانه گرفت