رستم جانم اگر هیبت مردانه گرفت

برسر شاخ گل اندر پی خال تو بود

این شمایل که دل از عالم والا بگرفت

گوهری بی بدل از حقه ی مال تو بود

یال وکوپال وی از جوهر زال تو بود

آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود