تار این پیرهن از پود خصال تو بود

آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

بس که بارد زکلامت گهر مهر و صفا

گوش الیار به قرآن پی قال تو بود