خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

یال وکوپال وی از جوهر زال تو بود

آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

تار این پیرهن از پود خصال تو بود

بس که بارد زکلامت گهر مهر و صفا

گوش الیار به قرآن پی قال تو بود