به عشوه ای لب جان، برشراب جام آورد

مرا اشارت جانان به راه کا م آورد

دلم به عنبر مویش به کام دام آورد

کشیدم او به پی اش سوی مکتبی از عشق

فراغتی ز فروغش به چنگ جان افتاد

دلم به دست خود از دامن حطام آورد

دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود