فراغتی ز فروغش به چنگ جان افتاد

دلم به عنبر مویش به کام دام آورد

کشیدم او به پی اش سوی مکتبی از عشق

به عشوه ای لب جان، برشراب جام آورد

دلم به دست خود از دامن حطام آورد

دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود

به شکری زلبش، دل به انسجام آورد