به شکری زلبش، دل به انسجام آورد

فراغتی ز فروغش به چنگ جان افتاد

دلم به دست خود از دامن حطام آورد

دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود

دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد

نشانه ای نبد اندر زمانه از نامم