دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

دلم به دست خود از دامن حطام آورد

دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود

به شکری زلبش، دل به انسجام آورد

چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد

نشانه ای نبد اندر زمانه از نامم

مرا به خلعت عشقش به مهد نام آورد