چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد

دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود

به شکری زلبش، دل به انسجام آورد

دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

نشانه ای نبد اندر زمانه از نامم

مرا به خلعت عشقش به مهد نام آورد

چه ها کشید دل اندر درون جان؛ الیار!