نشانه ای نبد اندر زمانه از نامم

به شکری زلبش، دل به انسجام آورد

دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد

مرا به خلعت عشقش به مهد نام آورد

چه ها کشید دل اندر درون جان؛ الیار!

دمی که باد صبا از برش، پیام آورد