کی نهی پای مبارک به در خانه ی دل، تا

روشنایش اثری زآن ید بیضای خیالت

هر شب از فرقت رویت، بدمد ناله زدل، زآن

می سرایم غم جانم به الفبای خیالت

بینم آن را که ندیدم همه رویای خیالت

دل الیار گرفته است سراغت همه عمرش

پا نهاده است به هر جا پی آوای خیالت